پرنده

طبقه بندی و اجزای بدن مرغ

طبقه بندی و اجزای بدن مرغ

طبقه بندی و اجزای بدن مرغ

در قرن هیجدهم در کشور های غربی جنگ انداختن مرغان ممنوع شد بنابراین مردم به تماشای آن ها بسنده کردند. در آمریکا نیز به نمایش گذاشتن پرندگان از سال 1849 آغاز شد به نمایش گزاشتن مرغ ها آنقدر تنوع داشت که انگیزه های زیادی را برای ایجاد واریته ها و گونه های مختلف پدید آورد این انگیزه باعث شد انسان به تعداد زیادی واریته و گونه دست پیدا کند البته افزایش راندمان تولید همیشه محرکی قوی برای ایجاد واریته ها و گونه های مختلف مرغ بوده است.
در حال حاضر گروه های مرغان به 12 کلاس 60 نژاد و حدود 175 واریته تقسیم می شوند.
در هر کلاس یا طبقه گروهی از نژاد های مرغ که مبدا پیدایش آن ها یک منطقه جغرافیایی مشخص است قرار دارند برای مثال نژاد های آسیایی آمریکایی مدیترانه ای و … در واقع نژاد به گروه هایی از مرغان اتلاق می شود که صفات فیزیکی مشابهی مانند شکل یا نمای بدن رنگ پوست طرز ایستادن شانه و … داشته باشند.
واریته ها یا گونه های مرغان نیز بر اساس رنگ پر نوع تاج وضعیت ریش و… تقسیم بندی می شوند مثلا نژاد پلیموت روک راه راه سفید یا دارای هر رنگ دیگری است و نژاد ردایلند رد ممکن است تاجی ساده یا قرمز رنگ داشته باشد .به هر حال تیپ بدن و حالت فیزیکی در هر نژاد شناخته شده است.
طبقه بندی مرغ بر اساس سن و جنس نیز انجام شده است برای مثال جوجه خروس ها را قبل از یک سالگی Cockeret و بعد از آن به انگلیسی و ایرلندی Cock و به زبان آمریکایی ،کانادایی و استرالیایی Rooster و جوجه مرغ ها را قبل از یک سالگی Pullet و بعد از آن Hen می نامند. این در حالی است که در استرالیا نیوزلند و قسمت هایی از بریتانیا در تمامی سنین Chick گفته می شود. در واقع به مبدا یا اصل جوجه Chick و به گونه هایش Chicken یا Domestic fowl و اخیرا نیز فقط fowl می گویند.

 

رفتار مرغ
یک واقعیت که روی اهلی شدن مرغ تاثیر فراوانی داشته ناتوانی در پرواز کردن مانند سایر پرندگان است . مرغان سنگین که بیشتر برای تولید گوشت به کار گرفته می شوند فقط می توانند با بال زدن در یک ارتفاع بسیار کم حرکت کنند ولی با سرعت بیشتری در سطح زمین می دوند مرغان سبک تر می توانند مسافت های کوتاه را در ارتفاع کم پرواز کنند مانند پرواز روی درختان که برا نشستن انتخاب می کنند .مرغان می توانند پرواز مختصری برای شناخت محیط اطراف خود داشته باشند اما بیشتر مواقع برای فرار از خطر این کار را انجام می دهند. باید بدانیم نیاکان و اجداد مرغان فعلی کاملا شبیه سایر پرندگان می توانتند برای مدتی طولانی پرواز کنند . آن ها یک رویکرد یا شیوه مشترک در جوجه کشی دارند. مرغان برای دستیابی به غذا داشتن لانه و سایر موارد با یکدیگر رقابت می کنند و به همدیگر نوک می زنند .برای برقراری ارتباط و تماس با یکدیگر همچنین مهرورزی عشقبازی و توجه دادن به دیگران در هنگام خطر از خود صدا در می آورند .

اسکلت مرغ
اسکلت پرندگان و مرغ متراکم سبک وزن و قوی است . تعدادی از استخوان های مرغ توخالی هستند و تعداد زیادی از آنها تو پر. در واقع سیستم اسکلت پرندگان یکی از اختصاصی ترین سیستم هاست که اصلاح و تغییر شکل در آن برای پرواز صورت گرفته است .

طبقه بندی و اجزای بدن مرغ
طبقه بندی و اجزای بدن مرغ

پر مرغ
بدن مرغ از پر پوشیده شده ولی آثار یا نشانه هایی هر چند به طور پراکنده از مو نیز روی بدن آن ها دیده می شود. پر ها علاوه بر حفظ گرما در بدن از آسیب های فیزیکی نیز جلوگیری می کنند البته پر های بال در پرندگان برای پرواز مورد استفاده قرار می گیرد.
ماهیچه در مرغ
سیستم ماهیچه و به خصوص ماهیچه پا در مرغان رشد ویژه ای دارد . سینه تقریبا نیمی از وزن تمامی ماهیچه های بدن مرغ را شامل می شود وبه استخوان جناغ سینه متصل است . این ماهیچه نقش عمده ای در پرواز پرندگان به عهده دارد.

طبقه بندی و اجزای بدن مرغ
طبقه بندی و اجزای بدن مرغ
تغذیه پرندگان شکاری

تغذیه پرندگان شکاری

تغذیه پرندگان شکاری :سلامتی یک پرنده شکاری ارتباط مستقیم با تغذیه آن دارد . بهترین تغذیه برای پرنده شکاری غذایی است که مبتنی بر غذای طبیعی او باشد. برای مثال در مورد شاهین دم قرمز رژیم غذایی باید مبتنی بر خرگوش موش صحرایی و کبوتر باشد. از سوی دیگر باید به این رژیم غذایی مقداری بلدرچین و گوشت قلب گاو را هم افزود. در مورد قرقی شارپ-شایند ، بخش اعظم غذایش را باید گنجشک کبوتر و سایر پرندگان کوچک تشکیل دهد.
برخی از غذاهای اروپایی که برای نگهداری پرندگان شکاری به کار می رود بر اساس ارزش غذایی آنها جیره بندی می شوند تا مقدار گرسنگی و سیر بودن پرنده مشخص گردد. در این موارد مقدار معینی مواد گیاهی به غذای پرنده اضافه می شود که در عمل دفع به پرنده کمک می کند.
در برخی غذا های آمریکایی غذای کامل مانند موش یا بلدرچین به حیوان داده می شود .در این صورت به مواد کمک هاضم کمتری نیاز است .
همواره باید رژیم غذایی پرنده را به دقت کنترل نمود و این عملا با کنترل وزن پرنده صورت می گیرد. اگر پرنده چاق باشد و اضافه وزن داشته باشد به احتمال زیاد هنگامی که به صورت آزادانه پرواز می کند صاحب خود را ترک کرده یا این که شکار نخواهد کرد .در مقابل پرنده ای که کم وزن تر از مقدار نرمال باشد احتمال وجود مشکلی مرتبط با سلامتی را خواهد داشت.

تغذیه پرندگان شکاری
تغذیه پرندگان شکاری

در مورد دلیجه تغذیه آن را باید با قلب جوجه و جگر آغاز کرد . پس از مدتی باید رژیم غذایی او را به گنجشک و سایر پرندگان کوچک تغییر داد . باید توجه نمود که در رژِم غذایی این پرنده می بایست مقدار متنابهی موش و حشره نیز وجود داشته باشد.
ایجاد تنوع در تغذیه امری بسیار ضروری است. اضافه کردن قلب گاو گردن جوجه مرغ یا بال آن کبوتر و مرغابی به پرنده کمک می کند تا موادی را که بدنش احتیاج دارد از منابع مختلف تامین نماید. ایجاد چرخه در مواد غذایی گفته شده برای پرنده بسیار مطلب خواهد بود .
مهم ترین بخش در تعیین رژِم غذایی یک پرنده این است که بدانیم پرنده در حالت آزاد چه چیز هایی را می خورد و باید با توجه به آن تغذیه مناسبی را برای برگزید. در مورد غذا هایی که توسط کارخانه های مختلف تهیه می شوند به دست آوردن سود برای آن مخوسسات مهم ترین مساله است . بعضا این شرکتها بخش معینی از مواد غذایی را به منظور کاهش قیمت حذف کرده یا با نوعی دیگر تعویض می کنند و اغلب تولید کنندگان از ذکر ترکیبات مورد استفاده خودداری می نمایند لذا پیدا کردن یک منبع غذایی قابل اعتماد بسیار مهم است . این مساله برای پرندگانی که به منظور جوجه کشی نگهداری می شوند بسیار مهم تر است . این مساله برای پرندگانی که به منظور جوجه کشی نگهداری می شوند بسیار مهم تر است . اگر پرنده غذای مناسب و کافی نخورد تخم ها به اندازه کافی رشد نخواهند کرد .اگر غذایی که شما برای پرنده خود فراهم می کنید متعادل نباشد پرنده از آن مواد غذایی بهره کافی را نخواهد بود . باید توجه کنید که شکار موش و کبوتر و سایر حیوانات به منظور تامین غذای پرنده کاری مطمئن و قابل قبول نیست .زیرا ممکن است موجب انتقال بیماری های گوناگون یا مواد سمیب به پرنده شود و به او آسیب برساند . لذا تهیه غذا از یک تولید کننده که شما آشنایی کامل به او دارید شیوه ای مطمئن تر است.

تغذیه پرندگان شکاری
تغذیه پرندگان شکاری

برخی افراد چربی را به طور کامل از تغذیه پرندگان شکاری  حذف می کنند. این عمل باعث تضعیف پرنده می شود. به منظور داشتن پرنده ای زیبا سالم و دارای پر هایی براق و ضد آب باید چربی مقدار کافی در رژیم غذایی پرنده وجود داشته باشد . وجود قدری چربی در غذای پرنده ب رای اطمینان از متابولیسم مناسب و سلامتی ضروری است .از سوی دیگر حذف مقادیر اضافی چربی از رژیم غذایی ما را از این امر امر مطمئن می سازد که پرنده مواد غذایی با ارزش را از طریق تغذیه به دست می آورد . اگر چربی گوشت را جدا می کنید بهتر است که آنها را در یخچال به صورت تکه کوچک از آن چربی را به پرنده بدهید. این کار سبب می شود تا پرنده مقدار زیادی انرژی را در مدت زمان کم به دست آورد.
این کار بویژه در مورد پرندگان کوچک بسیار کار آمد تر است .
تنها قسمتی که توسط پرنده خورده می شود ماهیچه نیست .استخوان باید به مقدار کافی در رژیم غذایی وجود داشته باشد تا پرنده مواد معدنی مورد نیازش را با خوردن آنها به دست آورد. با شکستن استخوان های بزرگ می توان مغز استخوان را برای پرنده مهیا کرد. خز و پر به عنوان یک کمک هاضم طبیعی برای پرنده به شمار می رود که باعث پاک شدن چینه دان نیز می گردد . ضربه زدن با منقار به استخوان های بزرگ به پرنده کمک می کند تا منقار خود را در بهترین شرایط حفظ کند .

چند نوع پرنده شکاری - بحری

چند نوع پرنده شکاری

بحری
بحری یکی از چند نوع پرنده شکاری با اندازه متوسط به شمار می رود .این پرنده مناطق نیمه خشک و تپه های باز و خشک را برای زندگی بر می گزیند و لانه اش را در لبه صخره ها می سازد . بحری از نظر ظاهری شبیه شاهین ولی اندکی کوچکتر است . طول بدن آن 33 تا 39 سانتی متر و فاصله دو سر بال های آن در حالت باز ما بین 76 تا 98 سانتی متر می باشد . جنس ماده از نر بزرگ تر است . بحری پرنده ای مقیم به شمار می رود .
انواع بالغ آن سطح پشتی به رنگ آبی مایل به خاکستری دارند و عموما سطح سطح شکمی آنها به رنگ زرد نخودی دیده می شود . دراین گونه ها در تمام بدن رنگ سفید جزء اصلی را تشکیل می دهد .
نر و ماده از نظر رنگ شبیه یکدیگرند . پرندگان نا بالغ دارای سطح پشتی قهوه ای رنگ و سطح شکمی رگه دار هستند. بحری ممکن است در نواحی مجاور شاهین ها زندگی کند ولی زمان تولید مثل این دو گونه از هم متفاوت است .حتی شیوه پروازی آنها با هم متفاوت است. حتی شیوه پروازی آنها با هم تفاوت دارد . با این وجود به دلیل شباهت زیادش با شاهین ممکن است بیننده را در نگاه اول به اشتباه بیندازد.
این پرنده هنگام شکار با بال هایی بسته و با سرعتی سرسام آور و به طور عمود بر سر طعمه فرود می آید . عمده غذای آن را پرندگانی به اندازه کبوتر تشکیل می دهد.
صدا :صدای این پرنده شبیه و فریاد مانند به صورت <که ک –که ک> شنیده می شود.
پراکندگی جغرافیایی در ایران: زمستان ها فراوان است و به تعداد کم در ایران زاد و ولد می کند.

چند نوع پرنده شکاری - بحری
چند نوع پرنده شکاری – بحری

شاهین دودی
شاهین دودی یک پرنده شکاری با اندازه متوسط است .طول بدن آن بین 32 تا 37 سانتی متر و فاصله دو سر بال های آن 78 تا 90 سانتی متر است .لبه دم و بال های آن به رنگ تیره بوده و اغلب در هنگام پرواز با سایر انواع شاهین ها اشتباه گرفته می شود.
عمده غذای آن را پرندگان و حشرات بزرگ تشکیل می دهد . این پرنده در حال پرواز حشراتی مثل سنجاقک را با چنگال خود شکار می کند.
صدا: صدای این پرنده شبیه لیل است اما آرامتر و به صورت <کی-کی-کی> شنیده می شود.
پراکندگی جغرافیایی در ایرا :اطلاعی در دست نیست.

چند نوع پرنده شکاری - شاهین دودی
چند نوع پرنده شکاری – شاهین دودی

کور کور ها
کور کور سیاه
کور کور سیاه جزء پرندگان شکاری با اندازه متوسط به شمار می رود. طول آن حدود 55 سانتی متر است. این پرنده در نواحی معتدل و استوایی در تمام نقاط جهان دیده می شود .انواعی که در اروپا و آسیا زندگی می کنند از نوع مهاجر هستند ولی نوع آفریقایی هندی و استرالیایی مقیم به شمار می روند. کورکور پرنده ای اجتماعی است که بر روی لانه متروکه کلاغ ها آشیانه می سازد.
این پرندگان حیوانات کوچک و ماهی ها را شکار می کند و از لاشه نیز تغذیه می کنند. دم آنها شبیه چنگال است و پر های آنها تیره رنگ می باشد . این پرندگان اغلب حوالی روستا ها و حتی شهر ها به طور دسته جمعی زندگی می کنند.
کورکور حنایی با طول 60 سانتی متر و با دم دراز و شکاف دار نوع دیگری از کورکور ها می باشد . این پرنده مانند شارگپه به راحتی و بدون تلاش بالباز اوج گیری می کند.
صدا: صدای این پرنده یک بخشی و جیغ مانند شبیه <پی – پی > و هنگام ترس شبیه <ویوویوویو> شنیده می شود.
پراکندگی جغرافیایی در ایران : نیمه مهاجر و فراوان است.

چند نوع پرنده شکاری -کور کور سیاه
چند نوع پرنده شکاری – کور کور سیاه
سنقر خاکستری

سنقر خاکستری

سنقر خاکستری در برخی نقاط  با نام های سنقر تالابی و سنقر شمالی نیز شناخته می شود. سنقر خاکستری دارای دم و بال های دراز و پاهای آن زرد رنگ است . صورت آن همانند جغد گرد و بخش بالایی پاهایشان دارای نوار های سفید رنگی می باشد و چشمانی زرد رنگ دارند . پرندگان نر بالغ دارای بالا تنه ای به رنگ آبی مایل به خاکستری و بخش زیرین بدنشان سفید است. ماده ها دارای بخش فوقانی قهوه ای و بخش زیرین به رنگ زرد نخودی هستند و در ناحیه سینه و پهلو نوار هایی به رنگ قهوه ای دارند.
پرنده نابالغ دارای پشتی به رنگ قهوه ای تیره همراه با اندکی زردی است. بخش زیرین بدنشان به رنگ دارچین که در آن نوار های رنگی دیده نمی شود.
طول بدن آن حدود 43 تا 65 سانتی متر است و فاصله دو سر بال ها از 105 تا 135 سانتی متر متغیر است. وزن آنها بین 340 تا 500 گرم متغیر است.
سنقر خاکستری در اروپا آمریکا و آسیا دیده می شود و مناطق باز مانند علفزار ها و زمین های مرطوب را ترجیح می دهد.انواعی که در نواحی شمالی زندگی می کنند از نوع مهاجر هستند.

سنقر خاکستری
سنقر خاکستری

این پرنده در یک سالگی به بلوغ می رسد .
عمده غذای آنها را پستانداران کوچک ،پرندگان خزندگان حشرات و لاشه تشکیل می دهند. سنقر های خاکستری در ارتفاع کم به صورت آرام پرواز می کنند و پس از یافتن شکار بر روی آن شیرجه می زنند. این پرندگان همانند جغد ها حس شنوایی بسیار خوبی دارند و این حس در شکار به آنها کمک می کند.
سنقر های خاکستری بر روی زمین لانه سازی می کنند و هر ساله از همان لانه قبلی خود استفاده می کنند . عموما یک نر با دو یا سه ماده جفت گیری می کند .حتی دیده شده است که یک نر با هفت ماده جفت گیری کند.
لانه آنها شبیه فنجان بوده و از هر چیزی که در محیط پیرامون خود بیابند برای لانه سازی استفاده می کنند. هر ماده لانه جداگانه ای دارد. پرنده ماده پهار یا پنج تخم می گذارد و 29 تا 32 روز در لانه باقی می مانند.
در فصول غیر از فصل جفت گیری معمولا دسته هایی را تشکیل می دهند که بعضا 20 پرنده در این دسته ها دیده می شود. یک جفت برای تمام عمر با هم زندگی نمی کنند. پرنده نر معمولا زود تر از ماده ها به محل لانه سازی می رود و با رسیدن ماده ها نمایش های هوایی را اجرا می کند و پرنده نری که حرکات بیشتری انجام دهد نظر ماده های بیشتری را به طرف خود جلب می کند. نمایش های هوایی شامل پرواز های Uشکل و موج گونه است و بعضا این نمایش تا یک کیلومتر یا بیشتر نیز ادامه می یابد.
در انتخاب محل لانه نر و ماده با هم همکاری م کنند و لانه سازی با مشارکت هر دو انجام می شود. عمل لانه سازی از چند روز تا چند هفته به طول می انجامد . حتی در مدتی که ماده روی تخم ها خوابیده است اضافه کردن مواد جدید به لانه ادامه می یابد . حتی در طی مرحله پرورش جوجه ها نیز این فرایند ممکن است ادامه یابد.
عموما پرنده ماده روی تخم ها می خوابد و فقط برای گرفتن سهم خود از غذایی که نر آورده است لانه را ترک می کند. و گهگاه لانه را برای پرواز های کوتاه و جمع کردن مواد جدید برای لانه ترک می کند.
پرنده نر غذا را با خود به لانه آورده و از هوا آن را به نزدیکی لانه می اندازد . ولی اگر ماده در لانه نباشد آن را در لانه می اندازد . پرنده نر هرگز به طور مستقیم به جوجه ها غذا نمی دهد.
اگر چند ماده با یک نر جفت گیری کنند غذای کمتری به دست می آورند لذا خود نیز به شکار می پردازند که موجب آسیب پذیر شدن لانه در برابر شکارچیان می شود.
هنگامی که جوجه ها به سن دو هفتگی می رسند شروع به راه رفتن کرده و تا 15 متری لانه می روند. در سن چهار الی پنج هفتگی جوجه ها اولین پرواز خود را انجام می دهند . جوجه ها عموما شب ها را در لانه گذرانده و منتظر غذا می مانند . والدین شکار را از بالا برای جوجه ها می اندازند و اغلب جوجه ای که زود تر از همه به غذا برسد .را می خورد . جوجه ها عموما به دنبال یکدیگر می دوند.
صدا : صدای این پرنده هشدار دهنده است و هنگام نمایش های جنسی شبیه که – که – که شنیده می شود.
پراکندگی جغرافیایی در ایران :زمستان ها نسبتا فراوان است . در تمام نقاط ایان به جز منتهی الیه جنوب شرقی ایران دیده می شود.

سنقر خاکستری
سنقر خاکستری
طرلان و پیغوی کوچک

طرلان و پیغوی کوچک

طرلان و پیغوی کوچک  :  طرلان  از پرندگان شکاری با اندازه متوسط به شمار می رود . طول بدن آن ها حدود 50 تا 70 سانتی متر است و فاصله دو سر بالهایشان از 90 تا 120 سانتی متر می رسد. وزن آنها بین 500 گرم الی یک و نیم کیلو گرم است .  پرنده شکاری طرلان  اغلب در نواحی معتدل دیده می شود. عموما یک پرنده مقیم است ولی انواعی که در مناطق سرد سیر زندگی می کنند در زمستان به نواحی گرمتر مهاجرت می کنند.

 

طرلانها دارای دم دراز و بال های پهن هستند که در نواحی جنگلی دیده می شوند .در بالای چشمانشان یک نوار سفید رنگ دیده می شود و نوع بالغ آن دارای پر های آبی مایل به خاکستری است. پرنده های نا بالغ پر هایی به رنگ قهوه ای و چشمانی به رنگ نارنجی روشن دارند. در پرندگان بالغ چشم ها قرمز تیره است.
طرلانها با بال زدن و شیرجه های متوالی پرواز می کنند. گرچه اندازه نسبتا بزرگی دارند ولی هنگام شکار بسیار سریع هستند. دم بلند آنها به تغییر جهت های سریع کمک می کند و به راحتی در لابلای درختان پرواز می کنند .

طرلان و پیغوی کوچک
طرلان و پیغوی کوچک

غذای اصلی طرلان را پستانداران کوچک و نیز پرندگان تشکیل می دهند. آنها پس از مشاهده شکار به طور ناگهانی به آن حمله کرده و اغلب شکار خود را روی زمین می گیرند.
آنها لانه سازی را بر روی درختان انجام می دهند و پرنده ماده دو الی پنج تخم می گذارد و 35 تا 38 روز روی تخم ها می خوابد . مراقبت از جوجه ها 5 الی 6 هفته طول می کشد که در این زمان بندی رشد جوجه نسبت به جوجه ماده سریع تر است. جوجه ها در سن 10 الی 12 هفتگی کاملا از والدین خود مستقل می شوند.
پرنده ماده هنگامی که از لانه خود محافظت می کند بسیار پرخاشگر است . این عمل با پرواز در مجاورت لانه همراه با ایجاد سر و صدای زیادی صورت می گیرد .
لانه سازی حدود دو ماه قبل از جفت گیری آغاز می شود . جفت نر و ماده فقط تا وقتی که جوجه ها لانه را ترک کنند کنار هم می مانند.
صدا: صدای این پرنده بلند و جیغ مانند شبیه جی اک –جی اک شنیده می شود.
پراکندگی جغرافیایی در ایران: بومی و به تعداد کم دیده می شوند به طور اتفاقی در فصل زمستان در بلوچستان مشاهده شده است.

پیغوی کوچک
از پرندگان شکاری کوچک به شمار می رود و مقیم آسیای جنوبی و آفریقاست . طول بدن آن 26 الی 3 سانتی متر و دارای بال های پهن و دم میله مانند و بلند است که امکان مانور های سریع را فراهم می سازد.

طرلان و پیغوی کوچک
طرلان و پیغوی کوچک

پیغوی های کوچک بالغ دارای سطح پشتی به رنگ خاکستری روشن و سطح شکمی متمایل به قرمز هستند. نرو ماده به هم شبیه بوده ولی جنس ماه اندکی بزرگتر از نر است. پرنده های نا بالغ دارای سطح پشتی قهوه ای و سطح شکمی سفید با لکه های قهوه ای هستند و دمشان میله مانند است
این پرنده در منااطق جلگه ای و جنگل های باز زندگی می کند و برای شکار از حمله های ناگهانی استفاده می کند.
به دین ترتیب که در یک مکان به کمین نشسته و به طور ناگهانی به شکار خود حمله می کند.
غذای اصلی پیغوی کوچک را مارمولک پرندگان و پستانداران کوچک تشکیل می دهند .
این پرنده برای لانه سازی بالای درختان را ترجیح می دهد و هر ساله یک لانه جدید می سازد و حدود سه تا هفت تخم می گذارد.
صدا : صدای این پرنده آرام یا شبیه جغد جنگلی شنیده می شود. و هنگام نمایش های جنسی سوت مانند.
پراکندگی جغرافیایی در ایرا: تابستان ها نسبتا فراوان است.

عقاب دو برادر و عقاب خالدار بزرگ

عقاب دو برادر و عقاب خالدار بزرگ

عقاب دو برادر و عقاب خالدار بزرگ(عقاب دو برادر):این گونه عموما طول بدنی برابر با 55 تا 65 سانتی متر دارد. بخش پشتی بدنشان قهوه ای تیره و بخش سینه و شکمی آن سفید با رگه های تیره می باشد. بالهایش نسبتا کوتاه و گرد است . دم بلندی دارند که بخش بالایی آن خاکستری و بخش زیرین سفید و دارای یک نوار انتهایی پهن سیاه رنگ است. پاها و چشم های آنها زرد رنگ است . پرنده های نا بالغ پایین تنه ای به رنگ زرد نخودی دارند. همچنین بخش زیرین بال های آنها نیز به این رنگ دیده می شود و دم آنها دارای نوار سیاه رنگ انتهایی نیست.
عقاب دو برادر در نواحی پوشیده از درخت تپه ها و نواحی دارای فضای باز زندگی می کند . نوع آفریقایی آن نواحی حاشیه جنگل و جلگه هایی را که درختانی بزرگ دارند ترجیح می دهند . این پرندگان هنگام شکار معمولا به صورت آنی از مخفی گاه خود که معمولا بر روی درختان قرار دارد بر روی شکار حمله می کنند. اما می توانند همانند سایر عقاب ها شکار خود را در تپه ها نیز به راحتی بگیرند. از سوی دیگر می توانند بر روی شکار شیرجه بزنند. این پرنده عموما پستانداران و پرندگان بزرگ را شکار می کند. جانورانی به بزرگی خرگوش صحرایی توسط این عقاب شکار می شوند.
صدا:
صدای این پرنده فریاد مانند و شبیه <جوی ی –جوی ی –گی –گی> شنیده می شود.
پراکندگی جغرافیایی در ایران:بومی و نسبتا فراوان است.

عقاب دو برادر و عقاب خالدار بزرگ
عقاب دو برادر و عقاب خالدار بزرگ

عقاب خالدار بزرگ (تالابی)
طول بدن این عقاب به حدود 65 سانتی متر می رسد و فاصله دو سر بال های آن حدود 160 سانتی متر است. عقاب تالابی در اروپای شمالی و آسیا دیده می شود و زمستان ها را در اروپای جنوب شرقی خاورمیانه و جنوب آسیا می گذراند. وزن آن ما بین 7/1 تا 3/2 کیلو گرم متغیر است. این گونه در نواحی کم درخت زندگی کرده و پستانداران کوچک را شکار می کند. عقاب تالابی از عقاب هایی با اندازه متوسط به شمار می رود. سر و بال های آن به رنگ قهوه ای بسیار تیره است. سر آن در مقایسه با سایر عقاب ها کوچک تر است. بعضا نوار های سفید رنگ آشکاری بر ری قسمت فوقانی بال ها دیده می شود. نوع نا بالغ دارای لکه های سفید رنگ بر روی بال های خود است که در سن بلوغ از بین می رود.
بعضا ممکن است آنها با شاه باز ها و عقاب های خاکی اشتباه شوند. این پرنده عموما ساکت است .در طی فصل جفت گیری عقاب های تالابی زمین های پست جنگلی که نزدیک به مناطق پر آب باشد را برای لانه سازی انتخاب می کنند. آنها لانه خود را بر روی درختان بلند می سازند و در زمین ها باتلاقی و چمنزار های مرطوب به شکار می پردازد. هنگام مهاجرت و نیز در زمستان از نواحی بیابانی و باتلاقها عبور کرده و در اطراف آبهای کم عمق که دارای درختان کوتاه هستند گرد هم جمع می شوند. آنها از درختان نواحی صخره ای و بعضی مواقع از روی زمین برای لانه سازی استفاده می کنند. در اواسط بهار یک الی سه تخم گذاشته می شود که پس از 42 تا 44 روز جوجه ها از تخم بیرون می آیند .حدود 60 تا 65 روز طول می کشد تا جوجه ها بتوانند پرواز کنند. در طی این دوره والدین هر دو از جوجه ها مراقبت می کنند .قورباغه غذای اصلی آنها را تشکیل می دهد ولی از پستانداران کوچک پرندگان آبی و مار ها نیز در رژیم غذایی خود استفاده می کنند. و در صورت پیدا کردن لاشه لاشه خواری نیز می کنند.
عمده ترین خطری که هم اکنون این گونه را تهدید می کند از بین رفتن زیستگاه های آنها توسط انسان است.در برخی نواحی به دلیل شکار شدن توسط انسان تعداد آنها به شدت در حال کاهش است.

عقاب دو برادر و عقاب خالدار بزرگ
عقاب دو برادر و عقاب خالدار بزرگ

 

 

 

برخی اوقات بین عقاب خالدار بزرگ و عقاب خالدار کوچک جفت گیری صورت می پذیرد. ولی هنوز مشخص نیست که آیا این یک پدیده طبیعی است یا اینکه عدم وجود جفت عامل آن است.
صدا: صدای ای پرنده به صورت <کیاک-کیاک –کیاک> شنیده میشود.
پراکندگی جغرافیایی در ایران : زمستان ها فراوان است .به تعداد کم در ایران زاد و ولد می کند به طور اتفاقی در بلوچستان دیده شده است .

 

عکس عقاب - پرندگان شکاری و گونه های آن

پرندگان شکاری و گونه های آن

 پرندگان شکاری و گونه های آن  –  پرنده شکاری به پرنده ای گفته می شود که غذای خود را از طریق شکار پرندگان یا حیوانات دیگر با استفاده از توانایی های خاص خود از قبیل قدرت بینایی بسیار بالا،سرعت عمل ،و داشتن چنگال و منقار قوی به دست می آورد.

پرندگان شکاری را به طرق مختلفی می توان دسته بندی نمود ولی دسته بندی به صورت عقاب ها قوش ها،سارگپه ها،شاهینیان، کورکور ها،سنقر ها،جغد ها، کرکس ها در میان صاحبنظران پذیرفته شده تر است.
عقابها
پرندگان شکاری بزرگی هستند که دارای بال های طویل و پهن و و پا های نسبتا قطور و قوی می باشند. خانواده عقاب ها بزرگتری و نا متناجس ترین خانواده در میان پرندگان شکاری هستند. اندازه آنها با هم خانواده هایشان بسیار متفاوت است. منقاری نسبتا کوتاه و کاملا قلاب مانند دارند. که نیم نوک بالایی بر خلاف شاهین ها دندانه ندارد. گردنشان کوتاه و چنگال های قوی و قلاب مانند دارند.

عکس عقاب - پرندگان شکاری و گونه های آن
عکس عقاب – پرندگان شکاری و گونه های آن

قوش ها
این پرندگان دارای اندازه متوسط هستند و عموما در بیشه زار ها زندگی می کنند. دارای دم دراز و قدرت بینایی بسیار بالایی بوده و شکار خود را به طریق غافلگیر کردن آن از یک کمینگاه انجام می دهند.

قوش - پرندگان شکاری و گونه های آن
قوش – پرندگان شکاری و گونه های آن

سار گپه ها
این پرندگان دارای بدن قوی بنیه و بال های پهن هستند .در آمریکای شمالی این پرندگان جزئ قرقی ها به شمار می روند.
شاهین ها
این دسته از پرندگان شکاری دارای جثه ای کوچک تا متوسط هستند . بال های بلند نوک تیز و داسی شکل دارند و دم آنها نسبتا دراز است. منقارشان کوتاه و قلاب مانند و نیم نوک بالایی آنها دندانه دار می باشد .پاهایشان انگشتانی دراز با چنگال های قوی و قلاب مانند دارد . بسیار سریع پرواز میب کنند که به صورت بال زدن های سریع و بال باز است. شاهین ها به جای این که خود لانه بسازند از لانه سایر پرنده ها استفاده می کنند و برخی مواقع در شکاف درختان یا لبه صخره ها تخم گذاری می کنند.

عکس شاهین - پرندگان شکاری و گونه های آن
عکس شاهین – پرندگان شکاری و گونه های آن

کور کور ها
این پرندگان دارای بال های طویل و پاهای ضعیف هستند و مدت زمان زیادی را بدون بال زدن پرواز می کنند و عموما غذای خود را شکار می کنند ولی بعضا لاشه خواری نیز می کنند. دم آنها به صورت دو شاخه می باشد.
سنقر ها
پرندگانی بزرگ ولی لاغرند که دارای دم دراز و پاهای نازک و بلند هستند . بال های آنها کشیده و پهن است. سنقر ها اغلب در نواحی باتلاقی و علفزار ها زندگی می کنند. منقارشان چنان ضخیم نیست . معمولا در ارتفاع کم پرواز می کنند و هنگام پرواز سر بال ها را اندکی بالا نگه می دارند.
جغد ها
پرندگان شب شکار می باشند. سر بزرگ ،صورت پهن،چشمان بزرگ و رو به جلو دارند. منقارشان قوی قلاب مانند و نیم پیداست. پرواز آنها بی صدا بوده و بعضی از آنها گوشپر های مشخصی دارند.این پرندگان طعمه خود را یکجا می بلعند.

عکس جغد - پرندگان شکاری و گونه های آن
عکس جغد – پرندگان شکاری و گونه های آن

لاشخور ها
بسیار بزرگ جثه هستند .بال های بسیار کشیده و پهن دم کوتاه و سر بدون پر دارند. معمولا با بال های باز اوج می گیرند و اغلب با عقاب ها اشتباه گرفته می شوند. ولی سرشان نسبت به سر عقاب ها کوچک تر است و طرح پروازی متفاوتی دارند.

عکس لاشخور - پرندگان شکاری و گونه های آن
عکس لاشخور – پرندگان شکاری و گونه های آن