مرغ مینا

نژاد های مرغ مینا

نژاد های مرغ مینا

نژاد های مرغ مینا :در جهان بالغ بر  بیست و یک گونه مینا وجود دارد  که این گونه ها  در سه دسته  رده بندی شده اند:

الف: مینای معمولی

ب: مینای گوشواره ای

ج:مینای بالی

نژاد های مرغ مینا
نژاد های مرغ مینا

مرغ مینای  معمولی

نام علمی این پرنده Acridotheres tristis است ، Acridotheres به معنی  شکارچی ملخ است و tristis به معنی افسرده و غمگین است که احتمالا  به رنگ پرنده که سیاه  است بر می گردد. این گونه پرنده بومی  آسیا از جمله  ایران، جنوب آسیا از جمله پاکستان، هند ،نپال ،بوتان،بنگلادش،سریلانکا، و همچنین ترکمنستان،افغانستان ،قزاقستان ،میانمار،مالزی،سنگاپور،تایلند،شبه جزیره هندو چین است.مرغ مینا به بسیاری از  نقاط دنیا از جمله  کانادا ،استرالیا و .. برده شده است. این پرنده  به اندازه مرغ مینای گوشواره ای مورد  توجه صنعت  تجارت  پرندگان  نیست  .مرغ مینای  معمولی  در هند به نام  دوست کشاورزان معروف است. طیف وسیعی از مرغ مینای معمولی  در حال افزایش است  تا حدی که در سال   2000 کمیسیون  بقا گونه  های  IUCN را در  جهان به عنوان  بدترین  گونه ی مهاجم  اعلام کرد. انجمن شکار  پرندگان  آمریکا  مرغ مینای  معمولی  و یا مرغ  مینای  هندی  را در  فهرست گونه  های پرندگان  خود در سال  2008 قرار دارد. طول این پرنده  76/24 سانتی متر  و  طول بال  های آن  72/45 سانتی متر است.مرغ مینای  هندی دارای  سری سیاه با  چشم های کوچک  زرد رنگ  می باشد. بر خلاف  دو گونه ی دیگر  مرغ مینا  که عمدتا  تمام بدن آن ها  سیاه است مرغ مینای هندی  به طور یکدست  سیاه رنگ   نیست . این پرنده از حشرات  ،میوه ،دانه و… تغذیه می کند. مرغ مینای  معمولی نیز مانند  همنوعان  خود تک همسر  است و با  احترام رفتار می کند. این پرنده چندین  صدا و آهنگ  از خود  در می آورد که  یکی از آنها  صدایی شبیه به رادیو –رادیو-رادیو می باشد. بر خلاف مرغ مینای  گوشواره ای  این پرنده تمایل زیادی  به زندگی در  مناطق  شهری دارد . نژاد های  مرغ مینای  معمولی به شرح زیر  است:

مینای تاجدار

مینای دمگاه سفید

مینای شکم روشن

مینای طوقه

مینای ساحلی

مینای جاوه

مینای جنگلی

نژاد های مرغ مینا
نژاد های مرغ مینا

مرغ مینای تاجدار

مرغ مینای تاجدار از خانواده سار می باشد که بومی  جنوب شرقی  چین و هند است  .بر خلاف  میناهای دیگر دم آن به جای  زرد نارنجی ،سفیدد رنگ می باشد.

در سال 1890 مرغ مینای تاجدار به منطقه ونکور در کانادا معرفی  شد. در ابتدا جمعیت آنان  به سرعت  گسترش یافت  اما در اواسط  قرن بیستم تعداد آن ها رو به  کاهش رفت  در حال  حاضر این پرنده  در شمال آمریکا  کاملا ناپدید شده است.

 

مرغ مینای دمگاه سفید

مرغ مینای دمگاه سفید یک عضو از  خانواده سار است.این گونه متعلق به جنوب  شرق آسیا  می باشد و به هند و مناطق مجاور  نفوذ کرده  است. این مرغ مینا  دارای  صدایی مانند  صدای  سار اروپا یی است  و مانند مرغ مینای  هیل  قادر  به تقلید صدای انسان است.

مرغ مینای دمگاه  سفید عمدتا  سیاه با  دمگاه  سفید رنگ می باشد . یک قسمت از بال های  آن  سفید رنگ می باشد  همچنین قسمت  زیرین  دم  نیز به  رنگ  سفید است  و حلقه چشم  ضخیم و زرد  رنگ است  ساق پا ها  و منقار نیز  به رنگ  زرد می باشد . بعضی از آنها  دارای رگه های  خاکستری  رنگی در ناحیه  زیر شکم  خود می باشد.

این گونه همه چیز خوار می باشد  و از مورچه ،کرم ها ،میوه ها  و دانه تغذیه  می کند و تمایل زیادی  به خوردن  حشراتی  دارد  که بر روی  بدن  بوفالو زندگی  می کنند .

 

مرغ مینای  شکم روشن

این مینا از  خانواده  سار  می باشد . زیستگاه  آن جزیره کریسمس  ،اندونزی ،مالزی ،شرق ایران و سنگاپور  می باشد.

 

تاريخچه مرغ مينا

تاريخچه مرغ مينا

تاريخچه مرغ مينا:این  پرنده از زمان های دور و از دیرباز بومی جنگل های هندوستان بوده است. در کشور  هندوستان مرغ مینا  در محیط های شهری به وفور  یافت می شد. این پرندگان اغلب  در اطراف مراکز خرید  مدارس و پارک ها  برای یافتن غذا دیده می شدند.

تاريخچه مرغ مينا
تاريخچه مرغ مينا

آنها اغلب بر روی بر روی  کابل های برق سقف منازل  و در مناطق  پوشیده از چمن  برای یافتن حشرات و کرم ها کمین  می کردند . مرغ مینا  در مناطق روستایی  که در آن فعالیت های  کشاورزی انجام می شد  نیز به وفور دیده می شد  همچنین در محل هایی  که از گاو و  مرغ نگهداری می شد. مرغ مینای هندی  در سال 1860 میلادی از جنوب  آسیا به استرالیا  برده شد  و به عنوان یک عامل  کنترل بیولوژیک معرفی شد. این پررندگان در ملبورن  به منظور کنترل  آفات در باغ ها  و نیز در   کنز برای کنترل  سوسک نیشکر  پرورش داده شد . از این مناطق مرغ مینا  به سرعت  در امتداد ساحل  شرقی استرالیا  از جمله تاسمانی  و داروین  آدلاید  و پرت گسترش یافت. در این مناطق از مرغ مینای   هندی برای مبارزه  با آفات مهاجم  استفاده می کردند. مرغ مینا در حال حاضر  پرنده غالب  در مناطق  شهری امتداد  سواحل شرقی است. در رای گیری سال 2008 میلادی  مرغ مینا به  عنوان محبوب ترین   پرنده و مهم ترین  عامل مبارزه با آفات  در استرالیا  معرفی شد. در سال  1902 میلادی این پرنده  به آفریقای  جنوبی که دارای  گیاهان  خودروی بسیاری است  مهاجرت  کرد  در آفریقا  از آنجا که  این پرنده  آفات  و حشرات  را از بین می برد  و به دیگر  پرندگان  حمله می کرد  و باعث ایجاد اختلاف  در زیستگاه طبیعی شده بود توسط  مردم کشته می شد از آن به بعد در  آفریقا قوانینی  برای حفاظت  از این پرنده   تصویب شد .در سال  1866 میلادی  مرغ مینای  هندی به منظور  مبارزه  با آفت  نیشکر  به هاوایی  برده شد  و پس از  مدتی به دلیل   زاد و ولد  فراوان  خود این پرنده  به مشکلی  در هاوایی  تبدیل شد.

تاريخچه مرغ مينا
تاريخچه مرغ مينا

مینا  از جمله  پرندگان  بومی ایران است  .بیشتر در  جنوب  و جنوب شرقی  ایران دیده می شود.

در شهر تهران  و دیگر  شهر ها  پرنده ی از قفس رها شده  شروع به زاد و ولد  می کند. در جزیره کیش  این پرنده  به صورت گله ای دیده شده است.

مرغ مینا تمایل زیادیی به خوردن میوه  به ویژه توت و انجیر دارد  همچنین از شهد  دانه ها و حشرات  تغذیه می کند .گاهی  اوقات این پرنده   مارمولک های کوچک  ماهی ها و حتی  پرندگان دیگر را   نیز می خورد  .در  اسارت این پرندگان  با کرم تغذیه می شوند.

 

عکس مرغ مینا - سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن

 سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن

سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن 

سن پرنده مینا:

سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن :دوران زندگی این پرنده در ظبیعت بین هشت تا ده سال و در اسارت البته بسته به شرایط نگهداری متفاوت است و عموما کمتر از سن طبیعی می باشد. جهت حصول اطمینان از جوان بودن پرنده بهترین راه خرید جوجه مینا هایی است که پرنده فروشان آن را توسط دست تغذیه می نمایند. چرا که مستقیما شاهد جوجه بودن و جوان بودن آن خواهید بود .و تقریبا می توان مطمئن بود که به دلیل جوان بودن و کم سن بودن پرنده قدرت یادگیری آن فوق العاده زیاد خواهد بود. چنانکه پرنده سخن گویی در نمایشگاه پرنده فروشان موجود بود جهت تشخیص سن آن اگر خود آگاهی های لازم را ندارید در صورتی که فروشنده فردی امین و مورد اعتماد باشد می توان از او کمک گرفت. در غیر این صورت با توجه به وضعیت پا های پرنده می توان محدوده ی سنی پرنده را تخمین زد. زیرا پرنده مسن معمولا دارای پاهای ضخیم و خشن خصوصا در ناحیه ی ساق پا می باشد.در حالی که پرنده جوان ساق پای لطیف و نسبتا نازک دارد.

عکس مرغ مینا - سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن
عکس مرغ مینا – سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن

جنسیت در پرنده مینا
اصولا تشخیص نر و مادگی مرغ مینا معمولی از طریق رنگ زبان و کام آن میسر می باشد. چنانکه رنگ زبان و کام یک دست سیاه باشد ماده است. و چنانچه سرخ یا نارنجی رنگ باشد ماده است. لازم به ذکر است که پرندگان مقلد نر و ماده به صورت یکسان قادر به تقلید صدا می باشند و جنسیت ربطی به تقلید صدا ندارد.

پر ریزی
پر ریزی افتادن و تجدید پر های بدن است و به منظور جایگزینی پر های از بین رفته ایجاد می شود . همچنین در برخی از گونه های پرندگان این مهم سبب تشکیل رنگ روشن پر های بدن برای معاشقه و جفت گیری می شود. عموما پرندگان پس از خروج از تخم و در طول زندگی مراحلی از پر ریزی را می گذرانند تا سر انجام پرنده ی بالغ صاحب پوش پر های یدنس کامل شود. پس از این مرحله تمام پر های پرندگان حداقل سالانه یک بار و معمولا پس از فصل تولید مثل تعویض می شوند. پر ریزی امری منظم و تدریجی است به نحوی که همه بخش های بدن یکباره برهنه نمی مانند. پر های بزرگ بال ها و دم به صورت جفت های قرینه می افتد تا کار پرواز دچار اشکال نگردد. گاهی پر ریزی ممکن است جزئی و منحصر به بعضی نواحی پردار باشد و یا اینکه کامل باشد . در هر حال پر ریزی عبارت است از افتادن یک پر قدیم و روئیدن پر جدید.
معمولا پر های مرغ مینا در اواخر عمر بدون آنکه مجددا جایگزین شوند می ریزند. بنابر این بایستی ترجیحا مرغ مینا را علی الخصوص پنانکه مسن باشد در فصول سرد در دمای معتدلی نگهداری نمود . در غیر این صورت به عوارضی مثل لرزش و مشکلات تنفسی مبتلا می شود.

عکس مرغ مینا - سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن
عکس مرغ مینا – سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن

مراقبت از ناخن و نوک پرنده مینا
متاسفانه پرندگانی که در قفس نگهداری می شوند به دلیل عدم تحرک کافی و عدم سایش ناخن ها دچار عارضه ی بلند شدن بیش از حد معمول این اندام ها می شوند .یکی از مهم ترین عواملی که باعث مجروح شدن پای پرنده و یا دیگر قسمت های بدن پرنده می شود بلند بودن ناخن هاست. جهت کوتاه کردن ناخن های پرنده آن را با دست مقید نموده سپس محل و موقعیت رگ های خونی ناخن را مشخص می نماییم . معمولا این عروق در قسمت بالایی ناخن قرار دارند و اگر ناخن پرنده بی رنگ باشد به صورت خطوط نازک صورتی رنگ به راحتی دیده می شوند. برای کوتاه کردن ناخن پرنده می توان از یک سیم چین تیز استفاده کرد. چنانچه ناخن پرنده درست کوتاه شود و به عروق خونی آسیب نرسد احتمال خونریزی وجود ندارد.این روش کاملا بدون درد است . استفاده از قیچی برای کوتاه کردن ناخن پرنده اصلا مناسب نیست چرا که قیچی در واقع به جای چیدن ناخن پرنده آن را پاره می کند. بعضی افراد با قرار دادن تکه های کاغذ سمباده لوله ای شکل بر روی میله ی داخل قفس سعی در نگهداری ناخن پرنده در حد طبیعی دارند اما این روش اصلا مفید نیست و خود موجب تشدید جراحات پای پرنده یا ایجاد نقاط فشار و تراکم روی پای پرنده می شود. در هر حال چنانچه تجربه و آگاهی کافی در خصوص کوتاه کردن ناخن های پرنده ندارید حتما از افراد خبره و یا دامپزشک کمک بگیرید. در خصوص منقار پرندگانی که در قفس نگهداری می شوند به دلیل این که فرصت کمتری برای استفاده از منقار خود در مقایسه با پرندگان آزاد دارند این عضو بیشتر و زود تر بلند می شود. جهت کوتاه نمودن منقار نیز می توان از یک سیم چین تیز استفاده نمود. البته مشخص کردن رگ های خونی منقار دشوار تر از عروق خونی ناخن های پرنده است. متاسفانه تجربه نشان داده که با کوتغاه کردن نوک پرنده رشد آن سریع تر می شود . بنابر این در واقع در یک دوره بی پایان مجبور خواهید بود نوک پرنده خود را مرتبا کوتاه کنید . بهتر است پیش از کوتاه کردن منقار پرنده آن را با وضعیت یک منقار طبیعی مقایسه نمود . به هیچ وجه نبایستی کوتاه کردن منقار را مسئله ای کم اهمیت تلقی کرد. چرا که اگر بیش از حد لازم کوتاه شود نوک پرنده حساس می شود و ممکن است از خوردن غذا امتناع ورزد.

عکس مرغ مینا - سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن
عکس مرغ مینا – سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن

علاوه بر آن چنانچه منقار پرنده از فاصله بسیار نزدیکی نسبت به رگ های خونی کوتاه گردد آسیب دیده و امکان بروز خونریزی نیز وجود خواهد داشت. بنابر این در این مورد نیز بایستی از افراد خبره و یا دامپزشک امداد گرفت.
یکی از مهم ترین عوارضی که در خصوص پرندگان نگهداری شده در قفس وجود دارد عارضه پر کنی است که خوشبختانه در خصوص مینا این مساله وجود ندارد. با این حال گاهی فقر جیره غذایی یعنی جیره ناقص و یا عدم وجود امکانات آب تنی برای پرنده و یا کسلی و بی حوصلگی و یا حتی عدم ارضای تمایلات جنسی موجب پر ریزی های غیر طبیعی و نا منظم و عدم رشد طبیعی پر های جدید می شود.

عکس مرغ مینا - سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن
عکس مرغ مینا – سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن

بیماری ها
همیشه پیشگیری بهتر از درمان است . رعایت موازین و نکات بهداشتی علی الخصوص برای مرغ مینا که پرنده ای نسبتا غیر مرتب و با مدفوع زیاد و آبکی است حرف اول را در خصوص سلامتی آن می زند. با جراحت می توان گفت چنانچه قفس مینا همیشه تمیز باشد آب آشامیدنی و مورد استفاده آب تنی آن تمیز و تازه باشد غذای مورد استفاده آن تازه و غیر فاسد باشد و با پرندگان آزاد موجود در اطراف خود تماس نداشته باشد و در هوای معتدل و نسبتا گرم نگهداری شود تقریبا هیچ گاه دچار بیماری نخواهد شد.
ضمنا جهت خرید پرنده اگر شخصا تجربه کافی ندارید از افراد خبره کمک بگیرید و یا از فروشنده ی قابل اعتمادی خرید نمایید. برخی از نشانه های پرنده ی مبتلا به بیماری عفونی بدین قرار است: کاهش فعالیت و اشتها تغییر شکل مدفوع و احتمالا خارج شدن ترشحات از چشم و بینی پرنده . یک پرنده ی بیمار افسرده به نظر می رسد و ممکن است مدت ها با چشم بسته روی میله قفس استراحت کند.

عکس مرغ مینا - سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن
عکس مرغ مینا – سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن

چنانچه پرنده شما بیمار به نظر می رسد مهم ترین و حیاتی ترین مسئله این است که بلافاصله پس از مشاهده نشانه های بیماری درمان آن آغاز شود . چرا که پرنده بیمار خیلی زود زمین گیر می شود. بنابد این شروع سریع و آنی درمان به محض بروز نشانه های بیماری شرط اول در موفقیت درمان است.
بهتر است پرنده بیمار را بلافاصله به مکانی گرم که میانگین دمای آن حدود 27 درجه سانتی گراد باشد منتقل نمایید تا افت درجه حرارت بدن پرنده به حد اقل ممکن برسد. ضمنا بایستی مطمئن شد چنانچه پرنده قادر نباشد خود را به روی میله داخل قفس برساند آب و غذا در دسترس آن قرار داشته باشد. عموما پرندگان بیمار از خوردن غذا امتناع می کنند. اما همه ی آنها آب می نوشند . بنابراین بهتر است دارو ها از راه آب آشامیدنی تجویز شوند. هر چند دارویی که به این ترتیب وارد بدن پرنده می شود چندان مشخص و قابل اطمینان نیست . تجویز آنتی بیوتیک ها به خصوص در بیماری های عفونی باکتریایی بسیار موثر است. با مشورت دامپزشک و افراد خبره می توان تشخیص داد که تجویز آنتی بیوتیک از راه های تزریقی و یا قرص خوراکی بهتر است و یا از راه آب آشامیدن؟
در خصوص جراهات معمولا روی زخم های سطحی را خیلی زود لخته ای از خون فرا می گیرد. اما چنانکه به عنوان مثال نوک ناخن پرنده بشکند خونریزی شدید تر خواهد بود . در این مورد و موارد مشابه می توان از محلول سرد آلوم پتاسیم استفاده نمود و پارچه ای پشمی و یا کتانی را به این محلول آغشته کرده و آن را روی محل خون ریزی قرار داد . خوشبختانه جراهات وارده به پرنده ی مصدوم معمولا شکل عفونی به خود نمی گیرد. چرا که درجه حرارت نسبتا بالای بدن پرندگان از این امر جلوگیری می کند. در عین حال زخم ناشی از گاز گرفتگی گربه ها را حتی اگر سطحی باشد هیچ وقت نباید دست کم گرفت. چرا که معمولا میکروب های بالقوه کشنده به همراه دندان های گربه به بافت های بدن پرنده راه می یابند. تحت این شرایط معمولا درمان با آنتی بیوتیک ها تحت نظر دامپزشک و افراد خبره توصیه می شود .
در عموم پرندگان هر پا 4 پنجه دارد که در راستای گنجشک سانان مثل مرغ مینا پا از نوع چنگالی است.
پای پرنده ها معمولا بسیار حساس بوده و ممکن است داخل و یا خارج از قفس به جایی گیر کرده و دچار شکستگی شود و یا این که به شدت دچار پیچیدگی شود.

 

سن مرغ مینا و جنسیت و مراقبت از آن
نگهداری و تولید مثل مرغ مینا

نگهداری و تولید مثل مرغ مینا  

نگهداری و تولید مثل مرغ مینا

نگهداری مینا به عنوان پرنده خانگی – نگهداری و تولید مثل مرغ مینا

پرندگان به طور کلی به دلیل ثابت و منظم بودن فعالیت شدید و وزن سبک بیشتر از سایر جانوران به غذای پر انرژی نیاز دارند. از این رو نمی توانند مدت زیادی بدون غذا زنده بمانند و بدون اغراق بسیاری از پرندگان بایستی همیشه بخورند تا زنده بمانند.
گنجشک سانان بالغ روزانه حدود 5 تا 9 درصد وزن بدنشان غذا می خورند. لازم به ذکر است پرندگانی یافت می شود که روزانه 2/1 الی 4/1 وزن خود غذا می خورند. بعضی اوقات جوجه های آشیانه ای که نمی توانند آشیانه را ترک کنند روزانه بیش از وزن خود غذا می خوردند.
مرغ مینا پرنده ای همه چیز خوار است. غذای اصلی مرغ مینا میوه است اما می تواند از عنواع مواد غذایی گیاهی و یا جانوری نرم نیز استفاده کند.
بنابر این چنانکه در اسارت و قفس نگهداری شود محیط کوچک قفس عموما همیشه کثیف و نا مرتب است و نیاز به مراقبت و نظارت مستمر دارد . اگر اقدام به خرید پرنده ی بالغ می شود بایستی از وضعیت رژیم غذایی آن حتما مطلع شد و آن را رعایت نمود. چر اکه تغییر نا گهانی در رژیم غذایی باعث ایجاد اختلالات گوارشی و حتی تلف شدن پرنده می گردد. البته می توان رژیم غذایی مرغ مینا را تغییر داد. در این صورت این عمل حتما بایستی به تدریج انجام شود تا دستگاه گوارش پرنده فرصت کافی برای هماهنگی و عادت کردن به رژیم غذایی جدید را داشته و ا بروز آثار سوئ تغذیه کاسته شود.

تغذیه مرغ مینا از میوه - نگهداری و تولید مثل مرغ مینا
تغذیه مرغ مینا از میوه – نگهداری و تولید مثل مرغ مینا
تغذیه مرغ مینا از میوه

خوشبختانه اخیرا فراورده ی غذایی به شکل پلت به نام دانه ی پارس در ایران تولید می شود . این فراورده در اکثر پرنده فروشی ها موجود بوده و می تواند در جیره غذایی مرغ مینا گنجانده شود اما حتما بایستی میوه و غذای نرم و دانه های آبدار هم به رژیم غذایی آن افزوده شود.
در خصوص میوه بهتر است به قطعات ریز تقسیم شود .زیرا مرغ مینا قادر به خرد کردن میوه نمی باشد. ضمنا مرغ مینا از حشرات و کرم ها و حتی خزندگانی مثل مارمولک نیز تغذیه می کند. بهتر است از سبزیجات نیز در رژیم غذایی مینا استفاده گردد. ارزش اصلی سبزیجات و مواد مشابه در ویتامین ها و مواد معدنی آنهاست . از آنجا که بخش اعظم سبزیجات را آب تشکیل می دهد در مقایسه با دانه ها از ارزش کالری زایی بسیار کمتری برخوردارند . با وجود این سبزیجات سبب افزایش حجم غذای مصرفی می شوند و مقدار فیبر موجود در جیره غذایی را افزایش می دهند. به همین علت اگر به طور مرتب در اختیار پرنده قرار گیرند از چاق شدن آن جلوگیری می کنند.
مرغ مینا تمام غذای مورد علاقه خود را با ولع می بلعد. متاسفانه در مواقع کمبود غذا و یا در مناطق کم حاصل از نقطه نظر کشاورزی و یا در حاشیه شهر ها غذای خود را بیشتر از محل تخلیه ی زباله ها و اطراف کشتارگاه ها و جاده ها تهیه می نماید. به دلیل متنوع بودن جیره غذایی مرغ مینا برخی بر این عقیده اند که نگهداری از آن دشوار و وقت گیر است.

تغذیه مرغ مینا از جانداران - نگهداری و تولید مثل مرغ مینا
تغذیه مرغ مینا از جانداران – نگهداری و تولید مثل مرغ مینا
تغذیه مرغ مینا از جانداران

تولید مثل در مرغ مینا – نگهداری و تولید مثل مرغ مینا

عموما سن بلوغ پرندگان رابطه ی مستقیمی با طول عمر آنها دارد. یعنی هر چه طول عمر بیشتر باشد سن بلوغ پرنده نیز بالا تر خواهد بود.
سن طبیعی مرغ مینا 8 تا 10 سال می باشد . عموما پرندگان متعلق به راسته ی گنجشک سانان در دومین سال تولد بالغ شده و تولید مثل می نمایند. پرندگان این راسته اغلب آشیانه هایشان را در محل های متفاوت مثلا بر روی درختان ، شکاف سنگ ها ، یا سقف و دیوار ها ساخته و از مواد نرم مثل پر مو و نخ برای پوشش استفاده می کنند.
معمولا در راسته گنجشک سانان دوره رشد در آشیانه بین  8 تا 28 روز می باشد که در مورد پرنده ی مینا حدود 28 روز می باشد. جوجه های گنجشک سانان از نوع دیررس و در هنگام تولد برهنه و ناتوان هستند.
زندگی شان در طبیعت بستگی به مواظبت و تغذیه به وسیله والدین داشته و بدون مراقبت ویژه به سادگی از بین می روند. رشد جوجه ها در روز های اول پس از تولد بسیار سریع است .

جوجه تازه از تخم در آمده مرغ مینا - نگهداری و تولید مثل مرغ مینا
جوجه تازه از تخم در آمده مرغ مینا – نگهداری و تولید مثل مرغ مینا
جوجه تازه از تخم در آمده مرغ مینا

البته مقدار غذایی که در این ایام مصرف می کنند نیز اهمیت دارد. به گونه ای که ممکن است در طی روز معادل وزنشان و یا بیش از آن غذا مصرف نمایند.
مرغ مینا معمولا در بهار و تابستان اقدام به تخم گذاری می نماید. هر دفعه نیز 2 تا 3 تخم می گذارد . نر وماده به طور مشترک به مدت 13 تا 15 روز روی تخم ها خوابیده تا جوجه ها از تخم بیرون آیند. جوجه های مینا هنگام تولد چشم های بسته دارند. پس از چند دیقه سرشان را بالا نگه داشته و و با دهان باز غذا می طلبد . در اینم هنگام در اثر کوچک ترین حرکت والدین و حتی کسانی که نزدیک آشیانه حرکت می کنند خود را آماده گرفتن غذا می نمایند. چون هنوز چشم هایشان بسته است بنابر این سر و صدای والدین و یا دیگران باعث تحریک جوجه ها و باز شدن دهنشان می شود. پس از مدتی که جوجه ها خوب جا افتادند در رفتار آنها تغییر ایجاد می شود. به طور مثال پس ا گذشت دو تا سه روز که چشم ها باز شد و سیستم شنوایی کامل تر شد وقتی عکس العمل تغذیه ای نشان می دهند که صدای والیدن را که از بیرون آشیانه با غذا به طرف آنها می آیند بشنوند.
به تدریج با رشد جوجه ها کار های اشاره شده تغییر یافته و نظم و ترتیب بیشتری پیدا می کند. به گونه ای که جوجه ها در لانه منتظر والدین می نشینند شدیدا آنها را صدا کرده بال بال می زنند. و حتی خود را به طرف منابع غذایی که در لانه افتاده می کشانند. بعضی وقت ها هم مدفوعشان را به گوشه ای هل داده تا جای بیشتری برای فعالیت شان پیدا شود.
معمولا جوجه ها به محض پیدا شدن قابلیت پرواز لانه را ترک کرده و به همراه والدین به جست و جوی غذا می پردازند. در این هنگام یکی از والدین در حال که جوجه های جوان را به طرف خود می خواند به سمتی رفته و با نوک به زمین می زند و سعی در برداشتن غذا و یا خارج کردن کرم یا حشرات از درون خاک می نماید. جوجه مینا ها که در این زمان در اطراف او جمع شده اند هر کدام سعی دارند که این کار را تقلید و تکرار نمایند تا سر انجام غذا توسط یکی از آنها برداشته شود. بدین ترتیب بعد از گذشت چند روز جوجه ها آموزش کافی دیده و می توانند خودشان مستقلا به جست و جوی غذا بپردازند.